TERUGKIJKEN OP 2018

terugkijken op 2018

We zijn ondertussen al weer 19 dagen ver in het nieuwe jaar, hoog tijd dus om eens terug te blikken op 2018. Het was geen gemakkelijk jaar voor mij en ik had veel dingen graag anders gezien. Maar zoals altijd vind ik het belangrijk om me vast te houden aan de dingen die wel goed waren en waar ik mooie herinneringen aan overhoud. Toch wil ik hier niet alleen the good stuff laten zien. Dus hieronder kan je in grote lijnen lezen hoe mijn 2018 er uit zag, met alle ups, maar vooral ook veel downs… Neem er iets bij om te drinken en nog een koekske of een chipske. Want ik heb zo het gevoel dat het een lang artikel gaat worden!

terugkijken op 2018
EINDE VAN DE VERBOUWING EN VERHUIZEN

De eerste 2 maanden van 2018 waren hectisch en dat is nog zacht uitgedrukt. 24 Februari stond onze verhuis gepland en tegen dan moesten we dus echt in ons huis kunnen wonen. Vooral aangezien Bart zijn operatie de week erna al gepland stond, maar hierover later meer. In die laatste 2 maanden moest er nog zoveel gebeuren! Alle vloeren moesten nog gelegd worden, er moest geverfd worden, de keuken en badkamer waren nog onbestaande, ik had nog niet de helft van de elektriciteit aangesloten en verwarming was er ook nog helemaal niet. De to-do lijst was eindeloos en we waren elke avond en alle weekends tot laat in ons huis aan het werken. Maar uiteindelijk kwam het allemaal net op tijd in orde, mede dankzij de hulp van enkele goede vrienden.

Zaterdag 24 februari zijn we dan verhuisd. Die dag werd trouwens ook nog een toilet aangesloten en ons badkamermeubel geplaatst. Vooral dat toilet was vrij essentieel, haha. Ik stond de hele tijd op het punt om te beginnen wenen en had een paar kleine paniekaanvallen. Alles werd mij gewoon teveel. Gelukkig waren mijn broer en mijn beste vriendin er en natuurlijk Bart. Zonder hen was ik waarschijnlijk ontploft.

Die eerste ochtend wakker worden in uw eigen huis, naast de persoon die alles voor u betekent… Dat was echt een mooi moment en ik ga die herinnering voor altijd koesteren.

Toen we verhuisd waren dacht ik: Ja, nu gaat alles beter zijn. Ik had zo naar die dag uitgekeken en in mijn hoofd ging alles rozengeur en maneschijn zijn eens we in ons huis woonden en die kl*te verbouwing gedaan was. Maar nee… Ik viel in een gigantisch diep gat en heb weken huilbuien gehad. Ik denk dat toen alles van het afgelopen jaar er ineens uitgekomen is.

OPERATIE BART… x3

We hebben niet veel tijd gehad om tot rust te komen na de verhuis, want Bart werd 2 maart al voor de eerste keer geopereerd. Het was niet voor iets heel ernstig, maar het bleek toch een probleem te zijn dat moeilijker verholpen kon worden dan eerst gedacht. Want na die eerste operatie volgden er nog twee. En tussen die operaties door altijd een lang genezingsproces en weken waarin hij niet veel meer kon dan platliggen. Uiteindelijk is hij 5 maanden thuis geweest voordat hij weer aan de slag kon.

terugkijken op 2018

NIEUWE FURBABIES

Toen we verhuisd waren ben ik eigenlijk meteen aan mijn vriend zijn hoofd beginnen zagen dat ik 2 katten wou. Hij wou dit ook graag, maar de enige voorwaarde was dat ze niet in huis mochten. Met onze allergie en ons Baptiste die binnen rondloopt, zou dat niet zo handig zijn. Ik heb dan een mailtje naar een asiel in de buurt gestuurd om te zeggen dat we graag 2 katten wilden adopteren en dat het ons helemaal niets uitmaakte hoe ze er uit zagen en of we ze konden aaien of niet. Ik wou gewoon graag enkele dieren een goede thuis geven die misschien moeilijk te adopteren waren omdat het geen knuffelberen zijn. Mijn enige voorwaarde was dat ze gezond moesten zijn.

Ik kreeg al snel een mailtje terug dat er 3 katten waren in het asiel die een thuis zochten, 2 zusjes en hun broertje. En ik heb gewoon meteen ja gezegd. Een maandje later (28 april) kwamen ze eindelijk bij ons wonen en kregen ze allemaal een nieuwe naam. Poes Banner, Poes Wayne en Catasha Romanoff (valt het op dat we Marvel fans zijn?).

Ondertussen zijn ze dus al 10 maanden een deel van onze familie en hebben ze helemaal hun plekje gevonden in de garage, waar ze hele dagen samen liggen te slapen als het te koud is of teveel wind of een drupje regen. In de zomer zagen we ze soms hele dagen niet, tot het tijd was om te eten natuurlijk.

TIJD MAKEN VOOR ELKAAR

Na de verbouwing konden Bart en ik eindelijk weer tijd maken voor elkaar. Want ondanks het feit dat we veel sterker uit de verbouwing gekomen zijn, heeft het toch zwaar op onze relatie gewogen. Je hebt gewoon geen tijd meer voor elkaar. Echte tijd dat je gezellig samen een koffietje gaat drinken of eens naar de film gaat of gewoon samen rustig aan tafel eet. Al onze gesprekken het afgelopen anderhalf jaar gingen over het huis, wat er allemaal nog gedaan moest worden en geld. We hadden echt nood aan wat meer quality time. En daar hebben we dus tijd voor gemaakt. Dat waren geen speciale dingen, als we maar bewust samen iets deden. En daar genieten we echt van. Nog steeds. Het zit hem in de kleine dingen he!

IK WERD 28

What the f*ck. Ik ben gewoon al 28! Waar is de tijd dat ik 18 was en mezelf heel volwassen voelde? 10 Jaar later en ik heb nog altijd geen idee hoe ik een succesful adult moet zijn!

Juni was de periode dat het echt bergaf begon te gaan op mentaal vlak. Ik voelde mij vaak leeg en had moeite om te genieten van dingen die ik vroeger zo leuk vond. Mijn verjaardagsfeestje met vrienden en later de BBQ voor de verjaardag van mijn zus, schoonzus en mij, gingen een beetje aan mij voorbij. Als ik er nu op terugkijk ben ik blij dat ik het gevierd heb samen met mensen die ik graag zie. Maar op het moment zelf was ik eigenlijk graag gewoon in mijn bed gekropen. De alarmbellen begonnen te rinkelen in mijn hoofd toen ik mij vaker en vaker zo begon te voelen…

img_20180714_223141_0797668575823459526957.jpg

OP VAKANTIE!!

In juli gingen we op vakantie samen met vrienden. De papa van mijn beste vriendin heeft een vakantiehuis in Frankrijk en daar mochten wij een weekje gaan genieten van het goei leven. Het huis was prachtig met een fantastisch uitzicht en… een zwembad! Ik had daar gerust de hele zomer willen blijven. Gewoon ronddobberen in het zwembad en naar het uitzicht kijken. Jammer genoeg werd de vakantie voor mij een beetje overschaduwd door de pijn. 10 Uur in de auto zitten is voor niemand ideaal, maar we waren nog niet halfweg of ik kon al beginnen wenen omdat ik zo aan het afzien was. Gelukkig moesten we daar niet veel doen buiten aan het zwembad liggen en barbecueën.

HEEL VEEL PIJN

Na de terugrit van onze vakantie verging ik van de pijn. Ik kon bijna niets meer doen omdat mijn rechterschouder en nek zoveel pijn deden en ik had constant hoofdpijn. Ik kon zelfs amper neerliggen omdat de druk op mijn huid al teveel was. Het heeft maanden en heel veel bezoeken aan de kinesist gekost om het probleem weer te verhelpen. Mijn spieren waren ongelooflijk gespannen en die trokken dan weer aan de wervels in mijn nek met als resultaat dat alles geblokkeerd zat. Blij dat dat weer beter is want ik heb veel huilend in bed gelegen, high van de pijnstillers, maar nog steeds met onverdraagzame pijn…

Ook begon ik weer last te krijgen van mijn buik. Ik heb Crohn en krijg hiervoor regelmatig medicatie via een infuus in het ziekenhuis. Ik kreeg deze altijd om de 6 weken, maar omdat het zo goed ging en de normale interval 8 weken is, wilden ze dit dus bij mij ook verlengen. In juni gebeurde dat dan ook, maar ik merkte al snel het resultaat van die 2 extra weken tussen elk infuus. Tegen het einde van het jaar had ik een maagontsteking, altijd buikpijn na het eten en was ik weer supermoe. Na wat onderzoeken zagen ze dat ik de medicatie te snel afbrak en hebben ze de interval terug op 6 weken gezet. Ik kreeg eerder deze week mijn eerste infuus van het jaar en hoop dat mijn buik snel weer tot rust komt.

DEPRESSIE EN ANGST?

Zoals ik eerder al zei, begon het in juni slechter en slechter te gaan in mijn hoofd. En dan kwam daar ook nog is die erge pijn bovenop. Naarmate het jaar vorderde en de dagen donkerder werden, werd het in mijn hoofd even donker. En ik had het moeilijk om te benoemen waarom ik me dan zo verdrietig en leeg voelde, afgezien van de pijn. Was het echt alleen de weerslag na de verbouwing?

En dan begonnen in november de nachtmerries met de daaropvolgende paniekaanvallen. In het begin was het maar 1 keer per week, maar ondertussen is het bijna elke nacht zo. Mijn angsten, waar ik al als tiener mee kampte, maar die laatste jaren wel onder controle waren, zijn er allemaal weer terug. Ik durf mijn telefoon niet meer opnemen als ik het nummer niet ken, ik durf bijna niet meer met het openbaar vervoer, ik ben bang in het donker en ik maak me constant zorgen over wat anderen van mij denken en bedenk daarbij vele doemscenarios in mijn hoofd.

Mijn nachtmerries gaan altijd weer over hetzelfde en zijn, net zoals mijn angsten, gekoppeld aan trauma’s van vroeger (die te persoonlijk zijn om hier te gaan delen). En het enige dat ik hieraan kan doen is erover praten, dus ik ga weer regelmatiger naar mijn therapeute.

terugkijken op 2018

WEER GAAN PAARDRIJDEN

Na al die negativiteit, weer een lichtpuntje. Van het moment dat ik groen licht kreeg van mijn kinesiste, ging ik weer eens paardrijden. Ik ben uiteindelijk op het einde van het jaar nog 1 keer een les gaan meerijden in de manege. En daar heb ik zóóó van genoten. (Ook een hele dag van in mijn bed gelegen, maar dat heb ik er voor over.) Paardrijden is iets dat ik in 2019 ook weer regelmatiger wil gaan doen, al is het maar 1x per maand. Het maakt me altijd gelukkig en ik geniet er ongelooflijk van.

EERSTE KERST IN ONS EIGEN HUIS

Ik hou van de feestdagen en dan vooral het samen zijn met mijn familie. Omdat het de eerste Kerst was in ons eigen huis, wou ik het heel graag bij ons vieren. We nodigden het weekend voor Kerst mijn broer, schoonzus, neefje, zus, de verloofde van mijn zus en grootouders uit. We hadden een hele gezellige avond en ik vond het zo leuk om iedereen samen te zien. En ik hoop dat er zo nog vele momenten zullen volgen in ons huis!

EEN NIEUW JAAR

Het einde van het jaar is voor velen een deadline en 1 januari een nieuwe start. Iedereen maakt vage goede voornemens die vaak in februari al vergeten zijn. Ook ik ben hier al vaak schuldig aan geweest, haha. Dit jaar heb ik het wat anders aangepakt met hulp van The 12 Week Year. Ik heb voor mezelf duidelijke doelen gesteld in mijn Bulletjournal voor de komende 12 weken met een duidelijk actieplan en tot nu toe werkt het erg goed. Ik wil meer tijd spenderen met familie en vrienden. Ik wil weer bloggen, want nu ik hier zit te typen, besef ik pas dat ik het gemist heb. Maar voornamelijk wil ik dit jaar energie steken in zelfzorg, want zoals ik mij nu voel, kan het voor mij niet verder. Dit laatste is niet echt een doel dat ik kan opstellen, want het is niet meetbaar en heeft tijd nodig. Wat ik wel kan doen is lief zijn voor mezelf en me niet schuldig voelen wanneer iets niet lukt.

Ik ben alvast benieuwd naar wat 2019 zal brengen en alle nieuwe herinneringen die erbij zullen komen! Bij deze wens ik jullie nog een late gelukkig Nieuwjaar en ik hoop dat het komende jaar en alle jaren die nog volgen jullie alleen maar mooie dingen brengen.

xx. Isabelle

Dit vind je misschien ook leuk

2 reacties

  1. Ik heb dat ook gehad…. een zware weerslag na alle stress. Dan denk je: eindelijk rust, nu komt alles goed, en dan B O E M.
    Hebben jullie een kattenallergie? En dat lukt dan om katten te houden? Ik bedoel, mijn lief is ook zwaar allergisch maar echt zot van katten. Het idee dat we er nooit kunnen hebben is dus niet zo leuk voor hem. Hoe pakken jullie dat aan? Heb je er dan nooit last van, ook al komen ze enkel in de garage?
    Vreselijk zoveel pijn lijden… Ik leef met je mee en ik hoop dat je therapie je helpt zodat je lichamelijk en mentaal terug beter gaat voelen!!!

    1. Ja, ik had het mij allemaal zo perfect voorgesteld in mijn hoofd, gewoon om mij er door te slepen, maar zo werkt het niet he. Het gaat nu met ups en downs, maar ik probeer het voor mezelf toe te laten om sommige dagen gewoon niks te doen als ik daar behoefte aan heb. Een beetje liever zijn voor mezelf en niet teveel druk opleggen.
      Over de katten. Mijn vriend en ik hadden vroeger thuis katten en allebei nooit een probleem gehad tot we alleen gingen wonen. En dan zijn we eigenlijk allebei heel allergisch geworden. Tranende ogen, jeuk, rode vlekken op onze huid, niezen, niezen, niezen, … Maar ik wou dus absoluut katten adopteren en ja als ik iets in mijn hoofd krijg… In het begin was het wel moeilijk, we hebben ze enkele weken moeten binnen houden in de garage en als we er dan kwamen, meteen last van onze allergie. De katten aaien moest opgevolgd worden door meteen one handen wassen en dan nog… Maar op termijn is dat gewoon gebeterd en nu kan ik Banner gewoon oppakken en knuffelen en mijn gezicht tegen zijn buikske duwen. Hoewel dat laatste wel voor wat kriebels zorgt, haha. Het is dus niet volledig weg en ze binnen houden zou echt niet ideaal zijn met dat haar dan overal. Maar vroeger konden we met moeite een uur bij iemand op bezoek gaan met katten in huis. Exposure heeft ons dus zeker goed gedaan! Maar ik kan natuurlijk niet garanderen dat dit voor je vriend ook zo werkt.
      ByIsabelle recently posted…BE MY VALENTINE! | HUNKEMULLERMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge